Depri

Een half uur was er eigelijk nog niets aan de hand. Ik zat gewoon rustig op MSN. Toen ineens zei iemand tegen mij dat ik tegen T. moest gaan praten. Eigelijk had ik daar geen zin, maar ik deed het toch, want toen zei ze dat hij anders van een gebouw zou springen. Hoewel ik dus niet wist of het nut had dat ik dan tegen hem geen praten begon ik toch maar te praten. Daarna werd ik toegevoegd aan een groepsgesprek met T. en twee andere mensen. Wat er toen gebeurde ging allemaal zo snel. T. zei dat hij depressief was en van een gebouw af wilde springen. En eigelijk is dat mijn schuld. Hij zei dat hij sinds het begin van het schooljaar verliefd op me was, alleen ik vind hem niet leuk. Ik wist wel dat hij me leuk vond, maar niet zo lang en ik wist ook niet dat hij daar zo depressief om was. Omdat ik niet goed wist wat ik moest zeggen zei ik maar niks, hoewel dat natuurlijk ook geen oplossing is.
Daarna gingen er mensen weg en kwamen er mensen bij. De manier waarop T. zei dat het hem niet uitmaakte dat iedereen 't wist maakte het heel ongeloofwaardig. Daarom weet ik ook niet of hij het nou echt meende.
Uiteindelijk waren we nog met z'n drieen. Eigelijk de mensen die er het meeste mee te maken hadden. T., ik en de jongen van mijn blogstukje 'verliefd(?)'. Dan snap je vast ook wel waarom dat de mensen zijn die er het meeste mee te maken hebben.
Heel snel daarna ging hij, maar ik heb hem eerst laten beloven dat hij niet van een gebouw zou afspringen. Hoewel hij zei dat hij dat niet zou doen weet ik nog of hij het echt meende.
Ik denk dat ik er nu gewoon niet meer aan moet proberen te denken, maar afleiding moet zoeken. Ik voel me namelijk nogal schuldig.