Voor áltijd

I left my best friends, or did they just leave me? Dat zing Benjamin, de zanger van Billy Talent, in een van hun liedjes.
Toen ik aan het eind van groep 8 als enige naar een andere school heb ik natuurlijk al mijn vriendinnen belooft dat we nog zeker af gingen spreken, want wij waren namelijk wel vriendinnen for ever. Maarja, daar is nu niet veel meer over. Ik heb ze nog wel allemaal een keer gezien, maar 't was heel anders. Alle dingen die we gemeen hadden zijn weg. Ik denk dat dat door mij komt, maar 't komt natuurlijk door hun. Ik ben dan wel veranderd, heb een totaal andere muziek- en kledingsmaak maar ze hadden natuurlijk mee kunnen veranderen. Als ik 't kan kunnen zij 't toch ook? Oke, dat is misschien een slap excuus, maar waarom zou ik goed met iemand bevriend kunnen zijn met wie ik niks (meer) gemeen heb? Ik bedoel waarom zou iemand geintresseerd zijn in mijn eindeloze verhalen over alle geweldige liedjes op mijn mp3-speler als diegene veel liever over paarden of mascara praat. Ohnee, ik weet niet eens meer waar zij over praten.
De laatste paar dagen heb ik wel nog veel contact met mijn ex-beste vriendin, en dat is wel gezellig. Alhoewel er wel veel minder is om over te praten. Nouja, eigelijk is 't maar hoe je 't bekijkt; nu we op twee verschillende scholen zitten kunnen we alles vertellen wat er een hele dag, maar ik zou nooit kunnen lachen met haar om het kapsel of de verschrikkelijke schoenen van een leraar.
Op MSN praat ik ook nog wel met mijn vriendinnen, alleen zijn 't vooral heel veel oppervlakkige gesprekken.
Ik mis ze eigelijk wel, maar ik zou ze toch niet terug willen denk ik. Ik bedoel in mijn nieuwe klas zitten ook best veel aardige/hippe mensen waarmee je ook heel veel lol kan hebben.
Maar tóch zou ik ze nog wel een keer willen zien. Gewoon om m'n belofte na te komen..