Vage gesprekken aan tafel

Een keer avondeten is genoeg vage gesprekken met mijn moeder om een blogstukje over te maken.
Rood zijn de dingen die ik zei.
Zwart die van mijn moeder.

'Is het eten aangebrand?'
'Nee, ik heb alles helemaal onder controle!'
'Oh, het is dus aangebrand..'
'Gek mens..'
(..)
'Ja, en daardoor dacht ik ook; ik ga een huis kopen,'
'Hahahaa!'
'Wat is er nou zo grappig?'
'Nou, je zei heel grappig 'ik ga een huis kopen,'
'Maar ik gá ook een huis kopen,'
(..)
'En nu moet ik zeggen; ooh wat geweldig?'
(..)
'Je hoeft het ook niet leuk te vinden,'
'Ik vind het ook niet leuk, en ik doe ook niet alsof ik het leuk vind, want ik vind het dus niet leuk.'

En zelfs na 't eten hebben we nog vage gesprekken.

'Wil je een ijsje?'
'Nee,'
'Ik heb zin om een ijsje voor je te kopen,'
'Maar ik wil geen ijsje,'
'Dus je wilt geen ijsje?'

'Ze opereren in groepen,'
'Opereren in groepen?'
'Ja, ze doen dus alles samen,'
'Je kan niet opereren in je eentje,'